Bijzondere strepen, in een bijzondere periode.

Op 31 maart 2020 heeft de “Stokoverdracht” voor mijn nieuwe functie van btowi van de Hoofdkwartierbatterij plaatsgevonden.
Hieronder leest u het verhaal zoals ik het die dag beleefd hebt.

De coronamaatregelen hebben impact op eenieder. Op de kazerne zijn op dit moment voornamelijk de “sleutelpersonen” aanwezig en iedereen moet verder zo veel mogelijk thuis werken. Het is ongewoon stil op de kazerne. Nietsvermoedend ging ik op die bewuste 31 maart naar de kazerne voor een overleg met mijn nieuwe kapitein. Met een ‘normale’ stokoverdracht in deze coronatijd had ik eigenlijk al geen rekening meer gehouden. Maar meer bijzonder dan dit had het om meerdere redenen niet kunnen zijn.

  1. Bijzonder appèl. Waar normaal een uitgebreid batterij appèl met genodigden plaatsvindt, was het nu een kring van ongeveer tien man die 1,5 meter uit elkaar stonden.
  2. De stok vanaf 1,5 meter aangereikt. Na de mooie woorden van de Afdelingscommandant luitenant-kolonel ten Horn, mijn nieuwe batterijcommandant kapitein van Nunspeet en mijn oude batterijcommandant kapitein Goris ontving ik de batterijopper strepen. Daarna werd de stok door de afdeling adjudant Bootsma overhandigd.
  3. Bijzondere strepen. Aan de strepen die ik nu draag zit een bijzonder verhaal. Ze zijn namelijk van de oom van mijn vrouw. De CSM Mark Leijsen sneuvelde op 7 september 2009 in Afghanistan door toedoen van een IED. Toen bekend werd dat ik deze functie mocht gaan doen, werden de strepen mij geschonken door m’n schoonvader. Ik ben er trots op dat ik deze strepen mag dragen en ga mijn uiterste best doen om ze eer aan te doen.
  4. Ik ken mijn collega’s nog niet allemaal. Het is vreemd om BTOWI te zijn en de functie te starten zonder veel collega’s om je heen. Een aantal nieuwe collega’s uit de batterij heb ik nog nooit gezien of gesproken. Op een enkele bespreking op de kazerne na, ben je voornamelijk aan het thuiswerken. De besprekingen zijn met zo min mogelijk personen en ook hier zitten we weer 1,5 meter uit elkaar. Het voelt wat onpersoonlijk om mensen alleen te mailen en te appen. Het videobellen is voor mij al wel een uitkomst. Hier hoor je niet alleen of het goed gaat, maar kun je iemand ook even in z’n ogen kijken en zien of het werkelijk goed gaat. Ik kijk uit naar het moment dat we weer met de complete batterij op de kazerne aan de slag kunnen.

 

Hoe dan ook, het was een bijzondere stokoverdracht onder bijzondere omstandigheden. Dit zal ik niet snel vergeten.

 

BTOWI Walter Maas

Categorieën: Nieuws